Ağlıyorum, her zaman olduğu gibi yine ağlıyorum.

Yalnızım, odamda oturdum içimi dökmeye çalışıyorum.

Üşüyorum, yorganıma sarılmış ısınmayı bekliyorum.

Kendimle savaşım bu. Galip gelmeyi umuyorum.

Daha zor nefes alıyorum; daha bulanık görüyorum ve ağlıyorum.

Açıklayamıyorum, ne sana ne de kendime hiç bir şeyi açıklayamıyorum.

Düşünemiyorum, doğru düzgün kafamı toplayım düşünemiyorum.

Bekliyorum, arasın belki. Konuşuruz uzun uzun yada bilemiyorum.

Susuyorum, kendimle bile konuşmaktan kaçıyorum.

Sonra ağlıyorum. Elimi, yüzümü, yastığımı, yorganımı gözyaşlarımla ıslatıyorum.

Yazıyorum, kime olduğunu bile bilmiyorum.

Bakıyorum ama senden başka hiç bir şey göremiyorum.